سلام بر پاییز

دوباره ریشه میزنم بر عشق

فصل پاییزی من که میرسه فصل اندوهه سفر سر میرسه

من تنها ترین تنها مرده زرده پاییزی هستم

درود بر پاییز درود بر رنگ زرد درود بر اغوشه پاکه پاییز دوباره ریشه میزنم دوباره

 دوباره ها را تکرار میکنم . چقدر انتظار کشیدن سختست چرا که

وحید هنوز هم در اعماق تاریکی تورا نشانه رفته است ...امشب فقط و تنها فقط

به من تعلق دارد و بس .

سلام بر عشق سلام بر سالار فصها سلام بر تنهایی سلام بر فصل هزار رنگه هزار شکل

غصه نمیخورم باور میکنم درد نمیکشم شرم میکنم  نمیخوابم نگاه میکنم  حرف نمیزنم

سین سکوت سوت میکشد من وحید عربانی در کدامین سرزمین به دنبال بایدها

خود میگردم پاییزه من فرا رسید فصل اشتی من با طبیعت .

بوسه میزنم بر سر انگشت زمین .رویای همیشگی ام را دوباره مرور میکنم

 من در زردترینه زردهای جهان ایستاده ام .

عاشق ترین مرد اسمانیم  فاصله میگیرم از تبریکو تهنیت چرا که دیگر

عاشق نمیشوم من دوست دارم صدای مادرم را من دوست دارم  هوای داغه اتاقم

را من دوست دارم تمامه خوبیهای جهان را

زرد زرد زرد زرد زرد زرد زرد زرد زرد زرد زرد زرد زرد  به خدا برترین رنگ دنیاس

چون همیشه تنهاس

وتنهایی را دوست دارد .

 امشب اینجا هستم روبروی پنجره کنار خلوت همیشگی یک استکان

چای روی میز یک پاییز میان این همه دلکندن ... رنگ همیشگی

 من یک احساس دیگر لطفا ......

جند ساله پیش این کار در مجله ترانه ماه منتشر شد که دوست

داشتم شمارو در خوندنش سهیم کنم

پاییزی باشین .

منتظرتانم تا روزه تولدم نوزدهم اذر ماه ... بارانی ...

دلم از دنيا گرفته

دلم از دنيا گرفته

من چه خستم امشب از تو

اينهمه راه نرفته

راهيه غربت من شو

دلم از دنيا گرفته

مثه حسرت يه فرياد

مثه لحظه هاي خالي

روتنه يخ زده باد

از کدوم قصه رسيدي

از کجاي مرز ترديد

وقتي ابرو بادو دريا

غمو غصمو نفهميد

وقتي احساس ترانه

توي بغض شاپرکهاس

وقتي حس باتو بودن

روي پيشونيه فرداس

اگه بي صدا و خستم

اگه لحظه هام عذابه

اگه فکر با تو بودن

توي بيداري توخوابه

تو بگو لحظه به لحظه

من کنار کي بميرم

وقتي نيستي وقتي رفتي

دستاي کيو بگيرم

دستاي کيو بگيرم .....

وحيد عرباني

گاهی مسیر دایره ها تنگ میشود

خورشید پاییزیم چه بی رنگ میشود

انجا کنار کوچه دلتنگی شما

جسمم دچاره نیزه نیرنگ میشود ...

چقدر زندگی زیباست !!!

در این تلاطم بی حوصله زندگی چشمام را به سمت تاریکی باز کرده ام . مسیرم همچنان تاریکیست چیزی را نمی بینم چرا که هدفی برای من نیست که چرا بیهوده قدم میزنم. من دچار یک حسه جانسوز شده ام میدانم توام همانند من دچار این تاریکی هستی. از بس کنار غم نشسته ام خودم را بی وقفه نشانه میرم. نه پنجره ایی نه شعری نه حسی ونه دوباره کسی که زنگ میخورد و جواب نمیدهد چرا مرا میازاری مگر با تو چه کردند که مرا اینگونه دچار کردی که بگویم من هم هستم و تورا نفرین کنم ازین همه سیاهی. دور شو از من حضورت سردو غم انگیزست چرا مثه سایه به شکل سیاه پابه پای من راه میروی .روزگاره من سیاه و تار است مثله تار های قدیمی گیتار اتاقم که گاهی نوایی دلنشین او بیشتر به گوش میرسد... من یک مرد هزار چند ساله ام که هزار سال است بیابان گردم لبانم از تهاجم گرمی تو خشکو سوزانست . مرا سیراب کن از همه دریای نگاهت .التماسم چقدر مردانه است .به سمت تاریکی سجده زده ام شاید یکبار دیگرتنهای تنها بمانم از خودم ..... شگرفا ازین دوگانکی روزگار که گویی از پس لرزه های دیروزمان هم سر سلامت به جان نبرده است چرا که این همام خود مابودیم که زندگی را اینگونه کهنه و بی فروغ کردهایم .. شاهزاده سرزمین من سالهاست که مرده است و مرا تنها کنار یک رویای سرد رها کرده . صدای ناقوس ها از دوردست شنیده میشود ...

حوله محور بی انتهای نفرتم از تو میچرخم .

تاریکی مطلق .

عاشقم نبودي

هيچکي نخواس يه لحظه با تو باشم

هيچکي نفهمید که دلم گرفته .........

چيزي نگو حرفي برات نمونده

تو اين شباي سرد غم گرفته

تويي که پشت پا زدي به قلبم

خوب ميدونم تو لايقم نبودي

فقط يه لحظه تو چشام نگاه کن

خودت بگو که عاشقم نبودي ........

اگه ميري فقط بدون عزيزم

من ديگه تن به گريه هات نميدم

هر جا ميري دعاي من به همرات

من ديگه از عشقه  تو دل بريدم ........

گم ميکنم تمامه خاطراتو

خط ميکشم رو هرچي از تودارم

حسه ميکنم از اولم نبودي

پاي روي احساس خودم ميذارم

هرچي که بين ما بوده تمومه

خوب ميدونم تو لايقم نبودي

فقط يه لحظه تو چشام نگاه کن

خودت بگو که عاشقم نبودي .......

وحيد عرباني