اتاق مجازي

مشت هاي گره شده من روي ديوار سفت ميشه

درهاي اتاق با خيال تو محکم تر چفت ميشه

کمره ديوار از اين همه بي تو بودن ميشکنه

سکوت محضه ساعت توي ذهنم ضربه ميزنه

تو شبيح انتظاري هستي که بوي مرگ ميده

نفرت تو دوباره به گريه هام شاخو برگ ميده

شايد من همون موجود کهنه و بي مصرف شدم

ولي تو هر جا باشي باز برميگردي پيشه خودم

تو بايد قبل از اينکه دير بشه دستامو بگيري

اما ديگه مطمئنم واسه هميشه ميميري

ذهنمو با هرچي که با تو بوده قسمت ميکنم

تو خيالم به نبودنه با تو عادت ميکنم

چراغ قرمز مرگ هنوز داره چشمک نميزنه

قلب من کم کم داره از نبودنت دل ميکنه

ديگه دير شده تنها بايد به اتاقم برگردم

تو نبودي ! منم گريه هامو زير پام له کردم  !!!!!

وحيد عرباني